Het kleine draagt het grote — werk over de kracht van herhaling en verschil.
Het werk van Mertens vertrekt vanuit de esthetiek en de kracht van het kleine. Hij brengt talloze unieke keramische blokjes samen tot organische en conceptuele constellaties. Soms vormen ze een compacte, bijna monolithische massa; dan weer zijn ze luchtig gegroepeerd of zelfs verplaatsbaar in installatief, conceptueel werk. De afzonderlijke elementen creëren een ritme waarin het individuele niet verdwijnt, maar juist betekenis krijgt door zijn specifieke vorm en plek binnen de grotere structuur. De nadruk ligt op de eigenheid van de materie en op de manier waarop de afzonderlijke elementen zich tot elkaar, tot het geheel én tot de omringende ruimte verhouden. Door de klei niet te onderwerpen aan een vooropgezet plan ontstaat een werk waarin het materiaal zichzelf kan blijven — rauw, onbeschermd, authentiek.
"Een kunstenaar die de materie niet obsessief naar zijn vaardige hand wil zetten, maar ze veeleer wil bevrijden."— Johan Debruyne, schrijver-kunstcriticus
Kleiblokken worden gefragmenteerd, gebakken en opnieuw geassembleerd tot compacte volumes of open composities.
Klei wordt niet geglazuurd — de baksteen blijft zichtbaar in zijn meest directe staat. Geen laag die beschermt of verfraait. De materie spreekt voor zichzelf.
De blokjes worden op verschillende manieren samengebracht: canvas, paneel of direct op de muur — afhankelijk van de schaal en het concept. Gefixeerd voor permanente composities, losjes geplaatst op spijkers voor interactief werk, monumentaal voor installaties.
Mertens werkt met kleine, gebakken kleiblokjes die elk hun eigen karakter bewaren. Geen twee zijn identiek. Als individueel element is elk blokje nietig, kwetsbaar — maar in groep krijgen ze kracht en impact. Die spanning tussen het individu en het collectief geeft het werk zijn kracht: je bent iets door wat je samen bent.
De compositie verandert met elk moment: ochtendlicht tekent andere schaduwen dan avondlicht, winter andere dan zomer. Het werk leeft mee met de tijd — nooit statisch, altijd in dialoog met het moment en de omringende omgeving.
In installatief werk rusten de blokjes losjes op spijkers — verplaatsbaar, verwijderbaar. De toeschouwer wordt letterlijk medemaker: door elementen te voelen, te herschikken of te verplaatsen binnen het paneel, de muur of verder in de ruimte. Het werk gaat verder dan kijken. Deze openheid voor verandering weerspiegelt de veranderlijkheid van het leven zelf: niets is definitief, alles is in beweging.
Keramische velden
Een selectie uit het oeuvre — keramische elementen, elk met de hand gevormd, elk onherhaalbaar, samengebracht tot een oppervlak dat leeft. Geen enkel stuk is ondergeschikt aan het geheel, en toch bestaat het geheel alleen door de onderlinge spanning tussen de delen.